Sadness

یه زیبایی نامحسوس و کمرنگی توی غمگین بودنه یه زیباییِ آبی رنگ...ازون غمهایی که حتی میتونه پشت خنده های از ته دل هم پنهان بشه...واسه همینه که با وجود اینکه یه اندوه درونی همیشه همرامه ولی هیچ گله و شکایتی ازش ندارم و محکم چسبیدمش و با پذیرفتنش یاد گرفتم چطوری کنترلش کنم که اونقدرا اثر منفی رو زندگیم نذاره((: شاید یکم درکش سخت باشه ولی اگه مثل من از بچگی شخصیت غمگینی داشته باشید میدونید منظورم چیه...